Ropa naftowa i gaz ziemny są zbiorczo określane jako ropa naftowa. Ropa naftowa to jedynie stosunkowo ciężki składnik węglowodorowy występujący naturalnie w postaci ciekłej, podczas gdy gaz ziemny to stosunkowo lekki składnik węglowodorowy występujący w postaci gazowej. Gaz ziemny z odwiertu gazowego nazywany jest gazem z odwiertu gazowego, a gaz ziemny oddzielony od ropy naftowej z odwiertu naftowego nazywany jest gazem towarzyszącym.
Gaz ziemny to mieszanina gazów węglowodorowych, która zawiera również wodę i inne zanieczyszczenia. Składa się głównie z węgla, wodoru, siarki, azotu, tlenu i pierwiastków śladowych, głównie węgla i wodoru, przy czym węgiel stanowi 65–80%, a wodór 12–20%. Skład gazu ziemnego wydobywanego w różnych regionach jest różny, a nawet skład gazu ziemnego wydobywanego z dwóch różnych odwiertów w tym samym złożu jest różny. Wraz ze stopniem eksploatacji złóż ropy naftowej, skład gazu ziemnego wydobywanego z tego samego odwiertu również ulega zmianie.
Głównym węglowodorem w gazie ziemnym jest metan, zawiera on również etan, propan, butan, pentan, niewielką ilość heksanu, heptanu i innych cięższych gazów.
Klasyfikacja gazu ziemnego
Istnieją trzy metody klasyfikacji gazu ziemnego
(1) Ze względu na charakterystykę złóż mineralnych, dzieli się je głównie na gaz z odwiertów i gaz towarzyszący.
Gaz towarzyszący: odnosi się do gazu ziemnego oddzielonego od ropy naftowej w odwiertach naftowych.
Odwiert gazowy: odnosi się do gazu ziemnego wydobywanego z odwiertu gazowego.
(2) Ze względu na skład węglowodorów w gazie ziemnym (czyli ze względu na zawartość ciekłych węglowodorów w gazie ziemnym) można go podzielić na gaz suchy, gaz mokry, gaz ubogi i gaz bogaty.
Metoda definicji C5 — podział gazu suchego i mokrego
Gaz suchy: odnosi się do gazu ziemnego o zawartości ciężkich węglowodorów ciekłych powyżej C5 (pentan) oraz klasyfikacji składu i właściwościach mniejszych niż 13,5 centymetrów sześciennych na 1 standardowy metr sześcienny gazu ziemnego.
Gaz mokry: odnosi się do gazu ziemnego o zawartości ciekłych węglowodorów powyżej C5 większej niż 13,5 centymetrów sześciennych na 1 standardowy metr sześcienny gazu ziemnego.
Metoda definicji C3 — podział gazu ubogiego i bogatego
Gaz ubogi: odnosi się do gazu ziemnego o zawartości ciekłych węglowodorów powyżej C3, w ilości mniejszej niż 94 centymetry sześcienne na 1 standardowy metr sześcienny gazu ziemnego.
Gaz bogaty: odnosi się do gazu ziemnego o zawartości ciekłych węglowodorów powyżej C3 i większej niż 94 centymetry sześcienne na 1 standardowy metr sześcienny gazu ziemnego.
(3) W zależności od zawartości gazu kwaśnego gaz ziemny można podzielić na gaz kwaśny i gaz czysty.
Kwaśny gaz ziemny: odnosi się do gazu ziemnego zawierającego znaczną ilość siarczków, dwutlenku węgla i innych kwaśnych gazów, który musi zostać oczyszczony, zanim będzie mógł spełnić normy dotyczące transportu rurociągowego lub wskaźnik jakości gazu towarowego.
Czysty gaz: oznacza gaz z małą zawartością siarczków lub bez nich, który można eksportować i utylizować bez oczyszczania.
Czas publikacji: 21-06-2021